بهبهان شهر آیینه و آفتاب

به چیه تو دلم خوش باشه؟فکر نکن تموم شد. خوب گوش بده هنوزم واست حرف دارم. در عرض یه ماه دوتا از دلخوشیامون رفتن. ما بودیم و یه محمد جعفر گله دار زاده که سال تا سالی با نوحه های قشنگ و صدای محزونش می اومد و واسمون میخوند و یه صفای دل بهمون میداد که یه از خدا بیخبر تو گوشه موشه های تو اومد و پاشو از این دنیا برید.(خدا رحمتش کنه)این داغ هنوز تازه بود که سید محمد سید هم که یه عمر دلمون خوش بود شعراشو بخونیم و یا با صدای نازنین خودش بهشون گوش بدیم از پیشمون رفت.(خدا اون رو هم بیامرزه) خودت که میدونی تو شعراش چی بود؟ همش از تو میگفت. از فلان رسم و رسوم بد مردمونت که برجا مونده و فلان رسم و رسوم قشنگشون که یادشون رفته. از آدمایی که دستشون به یه جایی رسیده و هیچ کاری واست نکردن و یا اگه خواستن بکنن دیگران نذاشتن.

نه آبت آب بود و نه نونت نون. نه آبت واسمون کلیه گذاشت و نه نونت واسمون دندون. آخه چی داری که دلمو بهت خوش کنم؟ نه واقعاْ چی داری؟

این حرف من تنها نیست. حرف همه دانشجوهاییه که این روزا دارن میرن دانشگاهاشون. دارن واسه حداقل چند ماه که شده ازت جدا میشن.ولی تعجب اینجاس که همشون از همین الآنی که دارن میرن واسه اینکه برگردن لحظه شماری میکنن. واقعاْ چرا؟ مگه تو چی داری؟